ยุพิน จิบทอง เธอทิ้งคันไถแล้วหันมาจับไม้คิว

               อ้วน สายน้ำทิพย์ กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ แก้กองกิเลสทำตนให้เป็นคน ผลของการฝึกตนเล่นกีฬา สากล ตะละล้า....
                เสียงเพลง "กราวกีฬา" จะดังกึกก้องสนั่นสนาม เมื่อมีการแข่งขันกีฬาต่างๆในสมัยก่อน โดยเฉพาะ กีฬา "ฟุตบอล" ในอดีตกาลเมื่อประมาณ ๒๐ กว่าปีก่อนหน้านั้น กีฬาที่คนไทยเรานิยมเล่นกันมีอยู่ไม่กี่อย่าง หรอกครับอาทิ...
                ฟุตบอล บาสเก็ตบอล ตะกร้อ มวย ห่วงยาง แบดมินตัน และ อีก ๔ -- ๕ อย่าง เท่านั้นเองครับ ต่อมาโลกมันเจริญขึ้นคนเราก็รู้จักคิดค้นหาสิ่งแปลกใหม่ขึ้นมาเล่นแทนสิ่งเก่าๆ ที่นับวันจะมี "ความเซ็ง" มากขึ้นทุกวัน
                "สนุ้กเกอร์" หรือ "บิลเลียด" ก็เป็นการเล่นอีกประเภทหนึ่ง ที่ถือกันว่าเป็น "กีฬา" เพราะได้ถูก บรรจุไว้ในการแข่งขันระดับโลกเหมือนกัน (แต่มีคนบางจำพวกหาว่า " สนุ้กเกอร์" เป็นการพนันที่มอมเมา เยาวชน เวรกรรมแท้ครับท่าน)
                ไม่อย่างนั้นชื่อของ "ไทยแลนด์" คงไม่เป็นที่รู้จัก และคงไม่ดังกระฉ่อนโลกจากแชมป์ที่ชื่อ "ต๋อง ศิษย์ฉ่อย" หรอกครับ
                เมื่อยุคที่ "ต๋อง ศิษย์ฉ่อย" เป็นแชมป์และลงแข่งขันใน แม็ทซ์ต่างๆนั้น และมีการถ่ายทอดสด จากเมืองนอก บางวันตี ๓ ตี ๔ คนไทยทั้งที่เป็นนักเล่นหรือไม่ใช่นักเล่น (เพราะเล่นเป็นแบบ "เฉพาะกิจ" เล่นแบบเป็นทีเป็นครั้งไป) ต่างก็เฝ้าทีวีอยู่กับบ้าน เพื่อจะเชียร์ให้ "ต๋อง" ชนะคู่ต่อสู้ เพื่อจะได้ก้าวไปสู่แชมป์ โลก ว่ากันว่าบางบ้านดูกันเพลิน ขนาดคนร้ายที่งัดบ้านเข้ามาลักของในบ้าน และเห็นเข้า ยังมาขอนั่งดูกับ เจ้าของบ้านก็ยังมี (เกินไปละพวก)
                นับตั้งแต่นั้นมา เมืองไทยโดยเฉพาะในกรุงเทพเมืองสวรรค์ โต๊ะสนุ้กเกอร์ทั้งเถื่อนและไม่เถื่อน (โต๊ะเถื่อนหมายถึง สถานที่นั้นไม่มีใบอนุญาตให้ตั้งสมาคมกำกับไว้ ส่วนโต๊ะที่ถูกต้อง คือ สถานที่ตั้งจะต้อง มีใบอนุญาตให้ตั้งสมาคมกำกับไว้ โดยทางการกำหนดให้ ๑ สมาคมตั้งโต๊ะได้ ๖ ตัว )แต่เท่าที่เห็นก็ผุดขึ้น เป็นดอกเห็ดหน้าฝนก็ไม่ปาน